ای کاش همه ی اینا دروغ باشه

نمی دونم طاقت میارم یا نه

تموم اون زمانایی که داشتم به آگاهیم اضافه می کردم ، حالیم نبود دارم چه کار می کنم

حالا فهمیدم، حالا فهمیدم چه غلطی می کردم. حالا فهمیدم که تو تموم اون لحظه ها داشتم تیشه به ریشه ی شادی هام می زدم

یه غم برام مونده به اندازه ی همه ی هستی

یه تنهایی بی سابقه، هیچکی نمی تونه درک کنه،

کاش همه ی اینا دروغ باشه

یه تنهایی بزرگ که البته کمترین و کوچیکترین ثمره ی این دانستنه

اون چیزایی رو که نباید می فهمیدم فهمیدم

کاش مسئله ی به این غم انگیزی، انقدر غم انگیز نباشه

کاش تنهایی به این بی انتهایی، انقدر بی انتها نباشه

کاش نتیجه ی به این درستی ، انقدر درست نباشه

کاش غم به این بزرگی، انقدر بزرگ نباشه

ای کاش جهانبینی به این محکمی ، انقدر محکم نباشه

حالا با غم به این بزرگی چه کنم؟

. . .

هرگز چنین غمگین نبوده ام . . .

هرگز چنین غمگین نبوده ام.

این قضاوت ها از نزدیکترین ها و

این  شکستن ها و

این غم ها و

این سختی ها و

این تنها شدن ها و

این اشک ها و

این . . .

که چیزی نیستن

من ناپاک نزیسته ام هرگز ،

همیشه صادقانه ، آدم ها رو دوست داشتم،

همچنان صادقانه دوستشان خواهم داشت

در عمق صمیمیت ها و دوستی ها لذت زیبایی نهفته ست،

آن را به هیچ چیز نخواهم فروخت