تو این دنیا هیچ قطعیت و حقیقت مطلقی وجود نداره. انسان هیچوقت نمی تونه در مورد هیچ چیزی به قطعیت و قانون مطلقی برسه. عامل اصلی در شکل گیری همه ی تفکرات، احساسات ، نگرش ها و نظرات انسان ، خود شخص انسانه.

 مثلا :                                          4 = 2 + 2

یه فرموله ساده ست. دو تا آیتم با هم جمع می شن و جواب مشخصه و اینجا آیتم دیگه ای هم وجود نداره. این فرمول 100 سال پیش درست بوده ، الآن هم درسته. می شه گفت بر پایه های دانش امروزی بشر ، فعلا همه این فرمول رو قبول دارن. اما وقتی انسان می خواد در مورد پدیده ای یا موضوعی ، نگرشی داشته باشه و یا تحلیلی بکنه ، قبل از مساوی ، یه آیتم دیگه ، یا یه ایکس جدید و بزرگ هم اضافه می شه که اون خود انسانه. انسانی که هنوز حتی برای خودش هم نا شناخته ست. انسانی که امیالش ، آرزوهاش ، تفکراتش ، منطقش ، گذشته و خاطراتش ، طرز بزرگ شدنش ، احساساتش ، خواسته هاش ، اهدافش ، و خلاصه وضعیتش ، منحصر به فرده و مثل هیچ کس دیگه ای نیست. یعنی

 <=       ایکس  = انسان

?  جواب ؟    =    ایکس     ×   پدیده یا موضوع مورد نظر         

 جوابی که بعد از مساوی قرار می گیره همون نگرشیه که انسان در مورد موضوع پیدا می کنه ، که نهایتا در این جواب ، خود این انسان عامل تعیین کننده و مهم بوده. نگرشیه که از این انسان سرچشمه گرفته. و همینطور نگرشیه که در مورد این انسان درسته ، و البته فقط در مورد همین انسان می تونه درست باشه ، چون ایکس هیچ انسانی برابر با دیگری نیست. بنابراین نگرش ها هم نمی تونه همیشه دقیقا مثل هم باشه. از اونجایی که همه ی آدم ها با هم فرق می کنن و هیچ کس مثل دیگری نیست ، به هیچ عنوان غیر طبیعی و غیر عادی نیست که نگرش های آدم ها با هم متفاوت باشه. و اصلا اگر جایی تفاوت اندیشه ها و نگرش ها نباشه ، اینه که آدم رو مشکوک می کنه.

اما یه چیز مهم: در یه صورت انسان می تونه جواب ها یا نگرش های درست تری داشته باشه و به یک نوع قطعیت نزدیک بشه. اونم اینکه وقتی می خوایم نظری یا نگرشی در مورد موضوعی داشته باشیم ، هر چه بیشتر بتونیم این ایکس رو به اندازه ی حقیقی خودش نزدیک تر کنیم ، جواب بعد از مساوی درست تر خواهد بود. یعنی هر چقدر انسان بتونه بیشتر خودش رو بشناسه ، نگرشی که می تونه در مورد موضوعات مختلف پیدا کنه درست تر خواهد بود. که البته این درست تر بودن هم فقط برای خود شخص ارزش و اعتبار داره.